Als je de term Reiki laat vallen, krijg je meestal twee soorten reacties. De eerste is nieuwsgierig. De tweede is een stuk korter: "Is dat niet die enorme zweverige hap?" Mijn antwoord? Ja, het kán vreselijk zweverig zijn. Maar dat ligt niet aan Reiki zelf; het ligt aan de verpakking.
Als mensen met Reiki beginnen, vallen ze meestal in twee groepen. De eerste groep voelt van alles: hitte, tintelingen, een duidelijke stroming of een golf aan emoties. De tweede groep voelt... eigenlijk helemaal niets. Het is die laatste groep die vaak denkt: "Zie je wel, ik kan dit niet. Het werkt niet bij mij." En dat is jammer, want het is simpelweg niet waar.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Reiki gaat je leven niet oplossen.Niet je problemen. Niet je patronen. En ook niet die ene situatie waar je al jaren in vastzit.
Stress. We praten erover alsof het een indringer is. Iets wat we moeten "bestrijden", "managen" of "voorkomen". Je merkt het aan je hartslag, je gespannen schouders en die eeuwige onrust in je buik. Maar wat als ik je vertel dat stress geen vijand is?
Er komt een moment waarop woorden tekortschieten. Niet omdat ze niet mooi genoeg zijn, maar omdat ze het niet meer raken.
Angst is geen vijand. Het is een biologisch alarm dat zegt: "Hé, let even op!" Iedereen kent het: de duizeling, de korte adem, het hart dat in je keel bonkt. In mijn werk met Reiki merk ik dat de meeste mensen één ding willen: de angst moet weg. Ze proberen het kapot te analyseren, weg te beredeneren of simpelweg te onderdrukken. Maar er is een probleem: je lichaam gelooft je hoofd niet.
Veel mensen associëren Reiki met licht, gidsen of magische aanrakingen. Dat kan voor sommigen werken, maar voor mij is het veel nuchterder: Reiki begint waar woorden ophouden.
In de medische wereld hoor je steeds vaker over psychosomatische fysiotherapie. Een behandelmethode die erkent dat lichaam en geest niet los van elkaar staan. Dat fysieke klachten kunnen ontstaan – of verergeren – door mentale of emotionele spanning. Denk aan chronische pijn, hyperventilatie, vermoeidheid, of onbegrepen klachten waar geen duidelijke medische oorzaak voor gevonden wordt. Na het zoveelste doktersbezoek komt dan plots het woord ‘psychosomatiek’ op tafel. Voor veel mensen roept dat verwarring of zelfs weerstand op. “Maar ik voel het toch echt?” Jazeker. Je voelt het. De klachten zijn echt. Je hoofd wil antwoorden, en je lichaam schreeuwt er inmiddels ook om.
November heeft een slecht imago. Het is grijs, nat en koud. Maar november is ook de meest eerlijke maand die er is. Ze doet niet mee aan de wedstrijd tegen de klok. Terwijl wij in onze agenda’s nog volop aan het plannen zijn voor de kerststress, vertraagt de natuur tot stilstand.
Vriendelijkheid. Het klinkt zo zacht en braaf. In de praktijk is het vaak een van de moeilijkste principes. Want wees maar eens vriendelijk als je collega tegen je snauwt, iemand je parkeerplek voor je neus wegkaapt of het koffiezetapparaat precies op maandagochtend in staking gaat.
"Werk hard." Als we dat tegenwoordig horen, denken we meteen aan overwerken, nog sneller rennen, minder slapen en nóg meer ballen in de lucht houden. Maar dat is niet wat Mikao Usui bedoelde. Het Japanse woord voor dit principe neigt veel meer naar toewijding en eerlijkheid.
Wees dankbaar. Het klinkt zo simpel. Elke goeroe vertelt je dat je dankbaar moet zijn. Totdat je koffie over je witte blouse gaat, je kat over je schone was kotst en je ziet dat de vuilniswagen nét je straat uitrijdt terwijl jij nog in je badjas staat. Op zulke dagen voelt dankbaarheid ongeveer net zo haalbaar als een spagaat. Maar dat is precies waarom dit principe zo krachtig is. Het zegt niet: wees dankbaar voor alles wat geweldig is. Het zegt:
