Juist vandaag, maak ik me niet boos

(Ook niet op de printer)

Er is een moment op de dag dat zelfs de meest relaxte ziel denkt: en nu is het klaar. Voor de één is dat een voordringer bij de kassa, voor de ander een printer die besluit precies nú een papierstoring te simuleren. Laten we eerlijk zijn: boosheid is niet iets wat we 'hebben'. Soms zijn we het gewoon, met huid en haar.

Toch is dit het eerste Reiki-principe: Juist vandaag, maak je niet boos.

De kortste lont met de langste nasleep

Boosheid is rauwe energie. Ze is eerlijk en zelden netjes verpakt. Vaak barst ze eruit in een explosie van woorden, of juist in een ijzige, verontwaardigde stilte. Meestal blijft er achteraf een nare nasmaak over. Schuldgevoel, schaamte, of de realisatie: "Had ik nou maar drie seconden gewacht met reageren."

Mikao Usui bedoelde met dit principe niet dat we vanaf nu als emotieloze robots door het leven moeten gaan. Hij wist ook wel dat we geen Boeddha’s met wifi zijn. Het gaat erom dat je de boosheid opmerkt, voordat zij met jou aan de haal gaat.

Wat er eigenlijk gebeurt

Boosheid is een alarmsignaal. Het zegt: "Ho even, hier wordt over een grens gegaan!" Of: "Ik voel me machteloos/moe/niet gehoord." Het principe "maak je niet boos" betekent niet dat je het moet inslikken. Dat is namelijk een recept voor een maagzweer. Het betekent: voel de hitte opkomen, erken het, adem erdoorheen en begrijp waar het vandaan komt. Zonder direct de kamer verbaal in de fik te steken.

Ruzie met de broodrooster

Er zijn dagen dat ik dit principe moeiteloos leef. En er zijn dagen dat ik ruzie krijg met mijn broodrooster. Of met mezelf, omdat ik weer eens te laat ben, te veel heb gewild en te weinig heb geslapen. Op zulke momenten denk ik niet meteen aan mijn Reiki-principes. Dan denk ik eerder aan krachttermen die ik hier niet zal herhalen. Maar precies dat is het moment waarvoor dit principe bedoeld is. Boosheid is een uitnodiging om te vertragen. Ben ik moe? Heb ik mijn eigen grenzen genegeerd? Heb ik vanochtend wel even de tijd genomen om te aarden (ja, daar is-ie weer)?

Meestal is het antwoord: ja, ik ben oververmoeid en nee, ik heb geen seconde stilgestaan.

De kracht van even je kop houden

De truc is niet om de boosheid te onderdrukken, maar om haar niet de leiding te geven. Even ademhalen. Even je mond houden (ook al wil je schreeuwen). Even je handen op je hart leggen. In die paar seconden kies je voor je eigen regie in plaats van voor je ontploffing.

Een nuchtere oefening voor het kookpunt:

1. Stop. Voel waar de hitte zit. In je kaken? Je borst? Je vuisten?
2. Adem. Drie keer diep in en uit.
3. Zeg tegen jezelf: "Juist vandaag, maak je niet boos." Niet als straf, maar als reminder dat jij de baas bent over je reactie.

Boosheid is een boodschapper met wat ruwe manieren. Luister naar wat ze te zeggen heeft, maar laat haar de koers niet bepalen.

En als je tóch ontploft? Wees dan niet boos op jezelf. Morgen begint de oefening gewoon weer opnieuw.