Energielekkages

Over zeurpompen en korte lontjes

We kennen ze allemaal: de mensen die een Oscar verdienen voor hun rol als slachtoffer. Ze zuchten, zuigen en zeuren. Alles is de schuld van de ander, niemand begrijpt ze, en als je probeert te helpen, is het ook niet goed. Het zijn menselijke energievreters. Ze spuwen hun frustratie als een tuinsproeier met kortsluiting: alle kanten op, behalve de juiste.
En dan heb je nog de 'intellectuele ondermijners'. Mensen die zich verheven voelen en je trakteren op van die zogenaamd beleefde opmerkingen waar je je drie dagen later nog aan kapot ergert.

Je zou er bijna je innerlijke zen voor aan de wilgen hangen. En eerlijk is eerlijk: ik ben ook niet roomser dan de paus. Soms vlieg ik ook uit de bocht en reageer ik tactloos of ongenuanceerd. Maar zodra de mist in mijn hoofd optrekt, herinner ik me weer de belangrijkste les van Reiki: ik hoef het niet aan te nemen.

Jouw grens is je lijf

Wat een ander doet of zegt, gaat over hén. Niet over mij. Reiki helpt me om elke keer weer terug te keren naar mijn eigen kern. Naar die plek waar ik mijn energie niet weggeef aan andermans drama of ego.

Mijn lichaam is daarbij de beste graadmeter. Ik voel het direct: een knoop in mijn buik, kaken die op elkaar klemmen of een plotselinge vermoeidheid. Dat is mijn interne alarmsysteem dat zegt: "Ho even, dit is niet van jou. Je bent nu energie aan het lekken."

Blijven staan in de storm

Reiki leert je niet om boven andere mensen te staan, maar om stevig in jezelf te blijven staan. Juist op de momenten dat de ander de zeurpomp weer aanzet of een verbaal rookgordijn optrekt.

Op zo’n moment kies ik opnieuw. Ik adem, ik voel waar de spanning zit, en ik besluit dat ik deze energie niet ga voeden. Ik trek me terug uit het conflict, niet omdat ik de ander negeer, maar omdat ik mijn eigen regie belangrijker vind dan mijn gelijk halen.

Klagen of voelen?

We hebben het allemaal wel eens moeilijk. We zijn allemaal wel eens dat slachtoffer of die zuiger. Het verschil zit hem in de vraag die je jezelf stelt als je het doorhebt:

• Wil ik blijven klagen, of wil ik voelen wat ik eigenlijk nodig heb?
• Wil ik mijn gelijk, of wil ik mijn rust?

Ik kies voor rust. Voor energie die voedt in plaats van verziekt. Want de enige die de kraan van jouw energielek dicht kan draaien, dat ben je zelf.