en jij de radio harder zet
"Ik wil gewoon rust in mijn hoofd," hoor ik vaak. Maar ondertussen racen de gedachten, zitten je schouders hoger dan je oren en voelt het lijf alsof het elk moment kan ontploffen. En als de huisarts dan niets vindt, slaat de verwarring toe. Hoe kan ik me zo beroerd voelen als ik volgens de scans 'gezond' ben?
Het antwoord is niet gezellig, maar wel simpel: je lichaam reageert op de mentale en emotionele roofbouw die je pleegt. In vaktermen heet dat psychosomatisch. Ik noem het liever: de noodrem.
De taal van de klokkenluider
Een klacht ontstaat zelden op de plek waar het pijn doet. Die eeuwige hoofdpijn of die onrustige darmen zijn vaak het eindstation van een lange weg van negeren. Het begint subtiel: slecht slapen, een opgejaagd gevoel, een kort lontje. Dat is je lichaam dat fluistert. Als je dan de radio harder zet (door nog harder te werken, te scrollen of een wijntje open te trekken), moet je lichaam wel harder gaan schreeuwen. Niet om je te pesten, maar om je wakker te schudden. Je lichaam zegt letterlijk: Stop. Luister. Nu.
Wachten op de 'fiks'
Veel mensen hopen op een oplossing van buitenaf. Een pilletje, een magische behandeling of een therapeut die het 'even oplost'. Maar een intern conflict vraagt om een interne oplossing.
Waarom we daar vaak niets mee doen? Omdat het doodeng is. Het betekent dat je eerlijk moet kijken naar hoe je leeft, wat je denkt en waar je ja tegen zegt terwijl alles in jou nee schreeuwt. Het is makkelijker om te hopen dat het vanzelf overgaat dan om de verantwoordelijkheid te pakken voor je eigen herstel.
Reiki is geen APK-keuring
Laten we één ding helder hebben: een Reiki-behandeling is geen APK waarbij ik je 'fiks' zodat je daarna weer met 130 over de vluchtstrook kunt crossen. Reiki is de tool die je helpt om eindelijk die radio uit te zetten. Om de stilte toe te laten en te voelen wat er werkelijk speelt. Dat is spannend, want je komt jezelf tegen. Zonder maskers, zonder excuses.
Kiezen voor ademruimte
Je kunt blijven wachten tot de klachten vanzelf verdwijnen, maar je lichaam kiest niet voor niets voor de noodrem. Verandering vraagt om de moed om jezelf recht in de ogen te kijken.
Ik loop graag een stukje met je mee op dat pad. Maar ik draag je tas niet en ik trek je niet vooruit. Echte verandering begint daar waar jij besluit om niet meer weg te kijken, maar de stap naar binnen te zetten. Ook als het spannend is.
Reactie plaatsen
Reacties